فرایندهای فولاد ضد زنگ

عملیات نهایی پس از ساخت یا درمان حرارتی تمیز کردن برای حذف آلودگی سطح و بازگرداندن مقاومت در برابر خوردگی سطوح در معرض است.,نشانه های کريپ، اثر انگشت، کثافت، خاک و سایر بقایای ارگانیک اولین گام است.

کاهش چربی

باید از حلال های غیر کلرین شده استفاده شود تا از باقیمانده ی یون های کلرید در شکاف ها و سایر مکان هایی که می توانند حمله شکاف، سوراخ کردن،و/یا خوردگی ناشی از فشارهای زمانی که تجهیزات در حال استفاده هستند.

قطعات ماشین آلات

بعد از تخلیه چربی، قطعات ماشینکاری شده گاهی اوقات در 10٪ اسید نیتریک "پاسیوتیشن" می شوند. اسید نیتریک فیلم سطح اکسید طبیعی را تقویت می کند.

ساخت و ساز

پس از روغن زدایی، آلاینده های سطحی فلزی مانند آهن در کارخانه ساخت و ساز، اسپرت جوش، رنگ حرارت،شموله ها و سایر ذرات فلزی باید برای بازگرداندن مقاومت در برابر خوردگی ذاتی سطح فولاد ضد زنگ حذف شوند..

ترشح نیتریک-HF، (10٪ HNO3، 2٪ HF در 49C تا 60C (120 تا 140F) ، گسترده ترین روش استفاده شده و موثر برای از بین بردن آلودگی فلزی سطح است.ترشی ممکن است با غوطه ور کردن یا به صورت محلی با استفاده از خمیر ترشی انجام شود.

پولیش الکتریکی

پولیش الکترو با استفاده از اسید اکسال یا فسفوریک برای الکترولیت؛ یک میله یا صفحه مس برای کاتد می تواند به همان اندازه موثر باشد.الکترولیش می تواند به صورت محلی انجام شود تا رنگ حرارت را در کنار جوش ها یا در سراسر سطح حذف کند.

هر دو مک کردن و برق آراستن لایه ای چند اتم عمیق را از سطح خارج می کنند.از بین بردن لایه سطحی دارای مزیت دیگری برای از بین بردن لایه های سطحی است که ممکن است در طول عملیات درمان حرارتی نهایی کمی فقیر شده باشند..

پرتاب گلس یا پوسته گردو

گلوله های شیشه ای یا گلوله های گردو در از بین بردن آلودگی فلزی سطح بدون آسیب به سطح بسیار موثر هستند.گاهی اوقات لازم است که برای بازسازی سطوح بسیار آلوده مانند کف مخزن، به شستن با شن پاک رجوع شود.، اما باید مراقب باشید که اطمینان حاصل شود که شن واقعا تمیز است، بازیافت نمی شود و سطح را خشن نمی کند.فلز شات پرتاب نباید استفاده شود به عنوان آن را آلوده فولاد ضد زنگ با یک سپرده آهن.

برش سیم فولاد ضد زنگ یا آسیاب سبک با دیسک های صاف آکسید آلومینیوم یا چرخ های فلپر مفید است.آسیاب کردن یا پولیش کردن با چرخ های آسیاب کردن یا شلنگ های کمربند مستمر تمایل به گرم شدن لایه های سطحی به نقطه ای دارد که مقاومت حتی با ترشح بعدی نیز نمی تواند به طور کامل بازگردد.